CIEKAWOSTKI 
  DLA RODZICÓW



Wszystkiego, co naprawdę muszę wiedzieć, o tym jak żyć, co robić
i jak się w życiu odnaleźć, nauczyłem się w przedszkolu.
Mądrość nie znajdowała się na szczycie akademickiej góry,
ale tam, przy piaskownicy w przedszkolu.

                                                                                                                  Robert Fulghum

 
 
NA STRONIE:
  • Ciekawe i polecane strony
  • Stawianie granic dziecku
  • Rysowanie 
  • Zalety czytania kasiążek
  • Objawy zaburzeń integracji sensorycznej
  • Sygnały autyzmu
  • Dojrzałość szkolna według sfer rozwojowych
  • Ćwiczenia koordynacji wzrokowo-ruchowej
  • Rola muzyki w rozwoju i edukacji dziecka
  • Ćwiczenia usprawniające grafomotorykę ręki
  • Wychowanie dziecka
  • Współpraca z Rodzicami
  • Edukacja matematyczna w Przedszkolu
  • Rozwijanie kompetencji językowych u dzieci w wieku przedszkolnym
  • Problem nadwagi u dzieci w wieku przedszkolnym
  • Dzieci i sprawność ruchowa
  • Formy działalności dziecka w wieku przedszkolnym
  • Żywienie dzieci w wieku przedszkolnym
  • Podstawa Programowa Wychowania Przedszkolnego
  • Charakterystyka dziecka w wieku 3 - 6 lat
      

 
 
Przedszkole realizując zadania związane z edukacją dzieci podejmuje działania, by przygotować każdego wychowanka do pełnienia nowej roli – roli ucznia. Umiejętności, wiadomości, cechy, jakie posiadać powinno dziecko kończące edukację na poziomie przedszkolnym przedstawiamy w formie dojrzałości według sfer rozwojowych.

Sfera zdrowotna
Dziecko powinno:
  • wykazywać się aktywnością i sprawnością ruchową
  • mieć dobrą orientację w schemacie własnego ciała i przestrzeni
  • mieć dobrą koordynację wzrokowo – słuchowo- ruchową
  • mieć wyrobione nawyki przestrzegania zasad bezpieczeństwa
  • być świadomym zdrowego stylu życia
  • mieć świadomość i odpowiedzialność za swój stan zdrowia
  • dbać o higienę osobistą i swoje otoczenie
  • orientować się w bezpiecznym poruszaniu po drogach i korzystaniu ze środków transportu.
Sfera emocjonalna
Dziecko powinno:
  • otwarcie informować o swoich potrzebach i potrzebach innych
  • rozpoznawać i nazywać uczucia, wyrażać je w formie werbalnej i niewerbalnej
  • świadomie podejmować działania wywołujące reakcje akceptowane społecznie
  • być świadome własnej roli społecznej, więzi rodzinnej oraz tradycji
  • mieć wdrożone zasady dobrego wychowania i zachowania się w określonych sytuacjach.
Sfera kontaktów społecznych
Dziecko powinno:
  • świadomie przestrzegać obowiązujące reguły i zasady współżycia w grupie, próbować przewidzieć skutki swojego zachowania
  • stosować formy grzecznościowe
  • samodzielnie nawiązywać kontakty z rówieśnikami
  • współdziałać w grupie rówieśniczej
  • chętnie i aktywnie uczestniczyć w zabawach i działaniach rozwijających zdolności artystyczne i twórcze
  • otwarcie wyrażać swoje potrzeby – rozumieć i szanować potrzeby innych
  • rozumieć, że nie należy chwalić się bogactwem i rozumieć sytuacje osób znajdujących się w trudniejszych warunkach
  • rozwiązywać sytuacje konfliktowe drogą dyskutowania i negocjacji
  • dostrzegać i szanować wartości uznawane społecznie – prawda, dobro, piękno
  • kulturalnie zachowywać się na uroczystościach – koncercie, festynie, w teatrze, w kinie
  • wiedzieć, że wszyscy ludzie mają równe prawa.
Sfera kontaktów ze światem
Dziecko powinno:
Świadomość regionalna i narodowa
  • znać nazwę swojego miasta, zabytki i ich historię, legendy, symbole miasta, regionu i kraju
  • posiadać wiedzę z zakresu kultury, sztuki tradycji ludowej swojego regionu i kraju.
Świadomość ekologiczna
Dziecko powinno:
  • być wrażliwym na piękno i bogactwo otaczającego świata
  • rozpoznawać i nazywać ekosystemy, rośliny, zwierzęta, zjawiska atmosferyczne różnorodnych środowisk
  • dostrzegać i rozumieć współzależności – równowaga biologiczna
  • samodzielnie obserwować, badać i eksperymentować w zakresie przyrody ożywionej i nieożywionej – jasno precyzować swoje doświadczenia
  • znać zagadnienia ekologiczne związane z ochroną przyrody
  • świadomie podejmować działania na rzecz środowiska i jego ochrony
  • czuć się cząstką przyrody.
Sfera umysłowa
Sprawność językowa
Dziecko powinno:
  • posiadać w miarę bogaty zasób słownictwa
  • przekazywać swoje doświadczenia, wrażenia, potrzeby w sposób komunikatywny
  • poprawnie i komunikatywnie wypowiadać się w różnych sytuacjach z zachowaniem poprawności gramatycznej i ortofonicznej: wyrażać życzenia, pytania, własne sądy i oceny.
Myślenie
Dziecko powinno:
  • dokonywać analizy i syntezy, porównywać, klasyfikować na materiale obrazkowym, werbalnym i abstrakcyjnym
  • posiadać zdolność rozumowania dedukcyjnego i indukcyjnego w obszarze dostrzegania i rozwiązywania problemów twórczych.
Umiejętność czytania
Dziecko powinno:
  • dokonywać operacji analizy i syntezy słuchowo – wzrokowej sylab, wyrazów i zdań
  • odczuwać potrzebę czytania i poszukiwania źródeł wiedzy
  • być gotowe do podjęcia nauki czytania.
Dojrzałość do uczenia się matematyki
Dziecko powinno:
  • liczyć w zakresie własnych możliwości, rozróżnia błędne liczenie od poprawnego
  • wyznaczać wyniki dodawania i odejmowania na konkretach
  • klasyfikować przedmioty, figury geometryczne, kształty i znaki według określonych cech
  • określać i porównywać cechy jakościowe i ilościowe, formułować wnioski
  • dostrzegać regularności czasowe, jakościowe i ilościowe, kontynuować i tworzyć własne
  • rozróżniać prawą i lewą stronę, określać kierunki i ustalać położenie obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów.
Przygotowanie do nauki pisania
Dziecko powinno:
  • prawidłowo posługiwać się narzędziami pisarskimi i plastycznymi
  • kreślić w miarę płynne i ciągłe ruchy na płaszczyźnie i w przestrzeni
  • odwzorowywać i odtwarzać kształty, formy abstrakcyjne zgodnie z kierunkiem ruchu
  • być sprawnym w zakresie ruchów szczegółowych i narzędziowych
  • być gotowe do podjęcia nauki czytania.
Umiejętności muzyczne
Dziecko powinno:
  • reagować na słyszaną muzykę, na zmiany tempa i dynamiki oraz odtwarzać ją ruchem
  • rozróżniać brzmienie głosów i instrumentów muzycznych oraz rytm i tempo
  • swobodnie interpretować ruchem wybrane tematy rytmiczne i muzyczne
  • śpiewać i tworzyć prosty akompaniament do piosenek
  • aktywnie uczestniczyć w zabawach ruchowych (znać kroki prostych tańców: polka, krakowiak, walc)
  • rozpoznać instrumenty po brzmieniu, w tym dwa i więcej grających w tym samym czasie
  • próbować układać własną  melodię do tekstu
  • próbować komponować melodie do treści obrazu
  • porównywać odgłosy, różnicować i nazywać odgłosy
  • wzmacniać aparat głosowy
  • rozwijać możliwość twórczych samodzielnych pomysłów
  • dostrzegać powtórzenia, kontrasty w budowie piosenek i utworów.                                                                                            


         
 
Koordynacja wzrokowo-ruchowa jest to w najprostszym tłumaczeniu - umiejętność łączenia tego, co widzi oko z tym, co wykonuje ręka (przeniesienie obrazu graficznego na ruch)                                       
Dobra koordynacja wzrokowo-ruchowa jest niezbędna do wykonywania wielu codziennych czynności takich jak: pisanie, rysowanie, manipulowanie, ćwiczenia gimnastyczne czy nawet ubieranie lub inne czynności samoobsługowe.                                                                                                                                              
U dzieci w wieku przedszkolnym zaburzona koordynacja wzrokowo-ruchowa objawia się małą (słabą) precyzją ruchów i trudnościami w czasie wykonywania prostych zadań.
Dzieci z zaburzoną lub słabo rozwiniętą koordynacją wzrokowo-ruchową mają trudności w zakresie:
  • ubierania się,
  • prawidłowego chwytania i rzucania piłki,
  • utrzymywania równowagi przy staniu na jednej nodze, skakania, przechodzenia przez przeszkody,
  • posługiwania się podstawowymi narzędziami i przedmiotami codziennego użytku (wkładanie klucza do zamka, wiązania sznurowadeł, jedzenia)
  • wykonywania prac plastycznych takich jak: rysowanie, wycinanie, wydzieranie, naklejanie,
  • nauki pisania (utrzymywanie się w liniaturze zeszytu, silny nacisk ołówka lub długopisu - za silne napięcia mięśniowe),
  • zabaw manipulacyjnych.
Propozycje ćwiczeń dla dzieci młodszych:
  1. Układanie :
    • układanie z koralików, klocków, mebli, pojazdów, drzew, roślin, budowli, figur;
    • układanie z patyczków: płotów, drabin, domów, kwiatów;
    • z tasiemki, z różnokolorowej wełny: dywaników, kilimków, frędzli;
    • z elementów mozaiki geometrycznej- postaci ludzi i zwierząt;
    • układanie z różnorodnych materiałów i elementów określonych scenek rodzajowych np. z liści, owoców, kory, giętkiego tworzywa.
  2. Dobieranie do konturów figur geometrycznych takich samych figur i nałożenie na wzór (wszelkiego rodzaju układanki geometryczne, nakładanki).
  3. Przedstawianie figur geometrycznych w zmienionych układach:
    • układanie kompozycji figur geometrycznych wg wzoru i z pamięci;
    • graficzne odtwarzanie kompozycji geometrycznych przy pomocy rysunku i stempli;
  4. Malowanie:
    • Tworzenie i odwzorowywanie różnych kompozycji – szlaczków, prostych przedmiotów;
    • kompozycji postaci człowieka, pojazdów, przedmiotów, domów;
    • malowanie jednocześnie obydwoma rękami na dużym arkuszu przypiętym do tablicy lub podłogi;
    • malowanie palcami na przemian ruchem spokojnym, swobodnym;
    • zamalowywanie całej powierzchni kartki;
    • malowanie palcem (na całej powierzchni różnokolorowych linii poziomych i pionowych);
    • malowanie pędzlem linii prostych i łamanych, splątanych nici, kłębuszków, chmurek, zawijańców , linii ;
    • malowanie pęczkiem waty - duże i małe chmury, kałuże itd.
    • zamalowywanie dużych konturowych rysunków, przedmiotów;
    • malowanie flamastrami - zamalowywanie określonym kolorem;
    • zamalowywanie powierzchni konturów np. kwiatów, domów;
  5. Rysowanie:
    • rysowanie kredą na tablicy i dużych arkuszach rozłożonych na podłodze;
    • kreślenie patykiem na mokrej, gęsto pokrytej farbą klejową powierzchni;
    • rysowanie świecą, tuszem;
    • rysowanie w rytm muzyki;
  6. Wydzieranie/ wycinanie;
    • łatwych kształtów np. pasków, piłek, baloników, kolorowych liści itp.
    • Kompozycja z kolorowych pasków, kół, kwadratów, prostokatów;
  7. Stemplowanie:
    • tworzenie różnych kompozycji - szlaczków;
    • kompozycji postaci człowieka, pojazdów, przedmiotów, domów;
  8. Ćwiczenia na materiale obrazkowym:
    • układanki obrazkowe (stopniowanie trudności);
    • układanie obrazka z części według wzoru;
    • uzupełnianie brakującej części obrazka;
    • dobieranie par jednakowych obrazków (dobieranki, loteryjki, domino obrazkowe),
    • układanie ciągów powtarzających się klocków, zabawek, obrazków;
    • rozpoznawanie zmian ilościowych i jakościowych w układach elementów – (zabawa " Co się zmieniło?" "Co zmieniło miejsce” „Czego brakuje” „Czego za dużo”)
Propozycje ćwiczeń dla dzieci starszych;
  1. Ćwiczenia w marszu:
    • marsz na palcach;
    • marsz chodem bociana;
    • marsz wokół sali z ćwiczeniem w reagowaniu na sygnał słowny: stój, naprzód;
  2. Ćwiczenia w biegu:
    • bieg z podskokami,
    • przylot i odlot bocianów - bieg w określonym kierunku, poruszając się falistym ruchem z rozkrzyżowanymi ramionami;
  3. Ćwiczenia na równoważni (zaczynamy od powierzchni płaskiej , aż do podwyższenia np.: ławeczka):
    • chodzenie wolno do przodu;
    • posuwanie się do tyłu;
    • posuwanie się bokiem;
    • obracanie się na ławeczce;
    • przeskoki zawrotne;
  4. Zabawy skoczne:
    • tematyka dowolna;
    • skoki jedno i obunóż;
    • skoki przez przeszkody płaskie, aż do podwyższonych;
    • skoki z przyborami;
  5. Zabawy z woreczkami:
    • rzucanie i chwyt woreczka obiema rękami;
    • rzucanie i chwyt woreczka jedną ręką;
    • rzucanie i chwytanie woreczka w ruchu itd.
  6. Kreślenie dużych płynnych linii:
    • Palcem ( przyborem) w powietrzu;
    • patykiem na piasku;
    • kolorową kredą na tablicy, na asfalcie;
    • kredkami na dużych arkuszach;
    • farbami na większych płaszczyznach.
  7. Obrysowywanie gotowych szablonów o prostych kształtach np. koło, kwadrat, romb, trójkąt;
  8. Rysowanie szlaczków na kratkowanym papierze;
  9. Rysowanie po konturach, łączenie punktów,
  10. Malowanie palcami.
  11. Łączenie kolorową kredką wyznaczonych punktów.
  12. Zagadki rysunkowe.
  13. Labirynty.
  14. Wycinanki różnego typu.
  15. Kopiowanie obrazków przez kalkę techniczną lub z użyciem pisaków sucho ścieralnych na folii;.
  16. Lepienie z plasteliny, masy solnej, modeliny;
  17. Gry zręcznościowe.
Ważne:
 
Aby ćwiczenia spełniły swoją rolę, rodzice powinni przestrzegać następujących zasad:
  • stosowane ćwiczenia muszą być różnorodne i urozmaicone,
  • żadne ćwiczenie nie powinno trwać dłużej niż 10 minut,
  • ćwiczenie należy przerwać w momencie, gdy dziecko jest zmęczone, grymasi,
  • w razie trudności dziecku należy pomóc w wykonaniu ćwiczenia,
  • zawsze należy ćwiczenia doprowadzać do końca,
  • ćwiczenia wymagają spokojnej, miłej atmosfery bez popędzania, nerwów i podniesionego głosu;
  • wykorzystywać należy naturalne sytuacje w czasie codziennych zabaw, zajęć, spacerów lub czynności porządkowych.

 
 
 
Od najmłodszych lat dziecko powinno być wprowadzone w świat muzyki. Sposób, w jaki zostanie zachęcone w przedszkolu i w domu do słuchania muzyki, śpiewania, a nawet tworzenia łatwych melodii oraz w jaki stopniu będą rozbudzane zainteresowania muzyczne dziecka, w znacznym zakresie decydować będzie o dalszym jego rozwoju.
Muzyka łagodzi obyczaje, uwrażliwia na wartości ludzkie, rozwija  uczucia i wyobraźnię, dostarcza  dużo radości  i piękna. Muzyka jest ważnym elementem w pracy z dzieckiem w wieku przedszkolnym, poprawia dyscyplinę i motywuje do działania.
  
Funkcje muzyki:
  • uczy – pozwala zrozumieć otaczający nas świat,
  • bawi – dostarcza dziecku wiele radości i uciechy podczas tańca oraz w czasie innego jej wykorzystania,
  •  dziecko w trakcie zabaw muzycznych zaczyna rozumieć, że coś jest rytmiczne; że muzyka może być głośna lub cicha i można ją przedstawić ruchem,
  • wychowuje – pozwala dziecku zrozumieć świat wartości społeczno – moralnych,
  • wspomaga rozwój emocjonalny – dziecko dzięki muzyce może wyrazić swoje pragnienia, uczucia i wyobrażenia,
  • wpływa na ogólny stan sprawności ruchowej dziecka – w czasie zabaw muzyczno-ruchowych następuje rozwój mięśni, poprawa postawy i pracy serca, wzmocnienie układu nerwowego, dzieci uczą się płynnego i elastycznego ruchu.
   Formy wychowania muzycznego w przedszkolu:
  • śpiew – kształci słuch, poczucie rytmu, pamięć muzyczną, rozwija aparat głosowy, uwagę, wyobraźnię, dostarcza wiedzy o świecie, sprzyja rozwojowi prawidłowej wymowy,
  • słuchanie muzyki - kształcenie zdolności percepcyjnych ma ogromne znaczenie dla rozwoju mowy i myślenia; głównym zadaniem kontaktów dziecka z muzyką, jakie spełnić ma przedszkole jest obudzenie uwagi słuchowej, przygotowanie dziecka do słuchania i stworzenie ku temu najlepszych warunków,
  • ruch przy muzyce – jest to gimnastyka ciała, która poprawia krążenie, dotlenia organizm, stanowi źródło radości i odprężenia; wyrabia zdolności koncentracji i uwagi, kształci szybką orientacją, refleks, pobudza aktywność i rozwija spostrzegawczość, wyobraźnię i pamięć,
  • gra na instrumentach – nauka ta sprawia dzieciom radość, zadowolenie, rozwija muzykalność, zdolności estetycznego i emocjonalnego przeżywania muzyki,
  • tworzenie prostych melodii – wszelkiego rodzaju improwizacje wpływają na aktywność twórczą dziecka, uczy dzieci współdziałania i współtworzenia,
Każda z tych form kształci inne umiejętności, a ich różnorodność urozmaica zajęcia, pobudza zainteresowania i aktywność dziecka, zachęca do podejmowania coraz to trudniejszych prób.
 
 
    Działania muzyczne w przedszkolu:
  • zagadki muzyczne - rozpoznawanie odgłosów zwierząt, natury, czynności i innych dźwięków, rozpoznawanie po dźwiękach instrumentów muzycznych, odgadywanie po melodii znanych piosenek
  • piosenki - stanowią najprostszą formę zajęć muzycznych
  • zabawy  w echo – powtarzanie za nauczycielką słów: głośno, umiarkowanie, cicho, bardzo cicho, szeptem
  • zabawy wyliczankami
  • recytacja rytmizowanego tekstu z wyklaskiwaniem,  naśladowanie, np. jesiennej pogody: szum wiatru, szelest liści, deszcz (tzw. ćwiczenia dźwiękonaśladowcze)
  • akompaniowanie piosenek
  • wygrywanie, wyklaskiwanie, wystukiwanie, wytupywanie  rytmów
  • słuchanie muzyki relaksacyjnej
  • słuchanie muzyki poważnej
  • malowanie muzyki, stosowanie plam i kresek
  • zabawy ilustracyjne – przedstawianie treści piosenek i melodii dowolnymi ruchami i gestami naśladującymi
  • zabawy taneczne
  • gra na instrumentach perkusyjnych i niekonwencjonalnych
  • łączenie muzyki z literaturą.
Aby działania były twórcze i pobudzające, muszą integrować różne treści i formy działania z odpowiednio dobranymi pomocami dydaktycznymi.
Małego dziecko, chętnie rysuje, maluje, śpiewa i równocześnie odczuwa potrzebę ruchu, sprawnie bez wysiłku i chętnie potrafi przechodzić  z jednego działania w drugie.
Ważny w działaniach z dziećmi jest klimat i wprowadzony nastrój.
 
 
Ważne:
 
Integracja muzyki z innymi dziedzinami wychowania przedszkolnego zespala procesy emocjonalne, poznawcze, motoryczne, przyczynia się do ogólnego rozwoju fizycznego i zapobiega  wadom postawy.  Kształtuje  również świadomy ruch, oddech, ćwiczy  koncentrację uwagi i orientację przestrzenną oraz szybką reakcję na określone polecenia.
Częsty kontakt dziecka z muzyką przyczynia się do kształtowania jego emocjonalnego i poznawczego stosunku do otaczającego go świata.
Grupowe uczestnictwo w zajęciach muzycznych uspołecznia, przeciwdziała uczuciu samotności i sprzyja przyswajaniu form współdziałania. Rozwija wrażliwość zmysłową pobudza proces spostrzegania, koncentrację uwagi, wpływa na rozwój mowy i wzbogacenie słownictwa oraz rozwija inwencję twórczą.
 
Podsumowanie:

Obcowanie z muzyką rozładowuje napięcie emocjonalne, niepokoje i lęki u dzieci,
zatem muzyka ma również działanie terapeutyczne.

 
  
     

 

Sprawność manualna i graficzna dzieci z jednego rocznika jest bardzo różna. Niektóre dzieci  które bez specjalnego wysiłku uczą się rysunku, odwzorowywania, a później pisania.

Ale są i takie, których ruchy są nieskoordynowane, ręce mało sprawne, a wykonanie czynności graficznej (prostej) staje się dużym wyzwaniem urastającym nawet do rangi problemu. Również prace plastyczne tych dzieci, pomimo największego wysiłku z ich strony - są niedokładne, niestarannie wykonane, często zabrudzone i zazwyczaj wypadają na niekorzyść w porównaniu z pracami swoich rówieśników. Zdarza się również, że prace są ubogie w treść, często jednobarwne,oceniane jako smutne.

Pamiętać jednak należy, że każde z tych dzieci włożyło duży wysiłek w wykonanie swojej pracy, taki na miarę swoich indywidualnych możliwości.

Nie oceniajmy prac w kategoriach zła – dobra. Taka ocena budzi żal, niechęć, a nawet bunt i pogłębia trudności dziecka. Dziecko wtedy nie tyle nie może, nie umie, a coraz częściej nie chce wykonywać prac graficznych.

Dziecko o niższych umiejętnościach manualnych włoży dwa razy więcej pracy i poświęci więcej czasu niż dziecko, któremu prace plastyczne nie sprawiają kłopotu.

Dlatego musimy zdać sobie sprawę, że z dzieckiem o obniżonej sprawności manualnej i graficznej trzeba pracować nie tyle więcej, ile inaczej (częściej, w krótszym czasie i bardzo systematycznie).

Trzeba dobierać odpowiednie ćwiczenia uwzględniające rodzaj zaburzenia oraz stopniować trudności tak, by dziecko widziało efekty swojej pracy i uwierzyło, że może wykonać powierzone mu zadania.

Przyczyny zaburzeń:

  • organiczne
  • emocjonalne
  • społeczne.

I. ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE CAŁĄ RĘKĘ

Proponowane ćwiczenia:

  1. Rysowanie w powietrzu, gumką na ławce, palcem na stole, na piasku, potem farbą, kredką
    - linii prostych poziomych (od strony lewej do prawej) i pionowych (z góry od dołu)
    - kół i spirali, najpierw dużych, stopniowo coraz mniejszych ze zwróceniem uwagi na płynność ruchów, koła powinny być rysowane w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara
    - linii falistych, łuków otwartych u góry i u dołu, elementów literopodobnych
    - prostych figur geometrycznych - trójkątów, kwadratów
    - znanych figur.

  2. Wykonywanie wszystkich podanych w punkcie pierwszym ćwiczeń w takt dobrze dobranej melodii oraz kreślenie na papierze wzorów podanych  wcześniej.
  3. Malowanie grubym pędzlem przy użyciu farb lub pasteli najlepiej na pociętym papierze pakowym:
    - zamalowywanie dużych płaszczyzn w pasy podłużne lub poprzeczne, jedno lub wielobarwne
    - malowanie dużych, stopniowo coraz mniejszych kół położonych obok siebie
    - malowanie farbami barwnych plam dowolnej wielkości
    - malowanie form okrągłych i falistych oraz spirali
    - próby malowania szlaczków z poznanych elementów
    - malowanie rysunków według wzoru.


II. ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE DŁOŃ I PALCE

Proponowane ćwiczenia:

  1. Stukanie czubkami palców, na przemian różnymi palcami jednej lub obu rąk, przepychanie przedmiotów po stole, chwytanie drobnych zabawek i przekładanie w inne miejsce (np. do koszyka).

  2. Malowanie suchym palcem na papierze zamalowanym farbą.

  3. Lepienie z plasteliny i masy solnej

    - wałkowanie cienkich wałków i komponowanie różnych kształtów
    - lepienie rozmaitych form.
  4. Modelowanie w glinie:

    - wyciskanie w kulce wgłębienia np. miseczka
    - wyciskanie płaskorzeźb i reliefów
    - lepienie ludzików, zwierzątek itp.
  5. Wykonywanie wydzieranek i naklejanek z papieru:

    - oddzieranie pasków i tworzenie prostych kompozycji
    - tworzenie mozaiki
    - wydzieranie początkowo narysowanych, później bez rysowania na papierze.
  6. Cięcie papieru:

    - wycinanie po linii prostej, falującej i złamanej
    - wycinanie dużych i małych kół
    - wycinanie figur geometrycznych, rysunków konturowych.
  7. Wykonywanie prac z różnych materiałów:

    - układanie z patyczków domków i płotków, z wzorem i bez
    - nawlekanie na nitki koralików, owoców jarzębiny itp. rzeczy
    - haftowanie na tekturkach z otworami
    - układanie kompozycji z figur geometrycznych,nakrętek, patyczków.
  8. Zwijanie papieru, skręcanie kulek z krepiny.

  9. Przewlekanie i nawlekanie koralików.

  10. Zabawy klockami od dużych do bardziej precyzyjnych, mniejszych.


III. ĆWICZENIA GRAFICZNE

Proponowane ćwiczenia:

  1. Kreślenie elementów literopodobnych:
    - rysowanie ruchem ciągłym dowolnych kół
    - rysowanie elementów liter opartych na łuku, laski, półkola, ósemki
    - obrysowywanie figur geometrycznych - trójkątów, kół, itp.

  2. Malowanie kredkami konturowych rysunków:
    - zakreskowywanie
    - zarysowanie płaszczyzn.

  3. Przerysowywanie obrazków przy pomocy kalki technicznej.

  4. Kolorowanie obrazków z książeczek do malowania.

  5. Kopiowanie rysunków.

  6. Rysowanie szlaczków i wzorów z elementów liter na papierze z narysowanymi dwoma poziomymi liniami w odstępach jeden centymetr.

  7. Rysowanie pisakami sucho ścieralnymi po folii, na tablicy.

  8. Rysowanie kredą na asfalcie, na ciemnych kartkach.


IV. ĆWICZENIA PRZYGOTOWUJĄCE DZIECKO DO PISANIA W ZESZYCIE

Proponowane ćwiczenia:

  1. Rozpoznawanie linii w zeszycie:
    - przeciąganie grubych linii kolorową kredką
    - zamalowywanie miejsc między liniami
    - wklejanie pasków kolorowego papieru między grubymi liniami
    - naklejanie szlaczków z figur geometrycznych
    - wycinanie i wklejanie w liniach poznanych liter i sylab.

  2. Rozpoznawanie kratek w zeszycie:
    - zaznaczanie konturów dużych kratek (4 małe)
    - zamalowywanie dużych kratek
    - rysowanie konturów różnych figur w oparciu o kratki.

  3. Rysowanie szlaczków z zachowaniem kierunku od lewej do prawej strony:
    - z elementów liter w zeszycie liniowym dla klasy I
    - z figur geometrycznych w zeszycie kratkowanym
    - przez łączenie ze sobą kilku elementów liter.

  4. Wodzenie palcami po wzorach.

  5. Wycinanie, cięcie i przedzieranie po liniach prostych łamanych itp.

 
Wszystkim dzieciom przyda się pomoc i zaangażowanie Rodziców,
nawet  tym, które nie mają trudności, ani oporów w wykonywaniu prac.

Celem tych wszystkich ćwiczeń jest wyrabianie płynności i precyzji ruchów ręki ustawionej tak jak do pisania oraz oczywiście usprawnianie obu  rąk.
Pracując z dzieckiem pamiętajmy, aby chwalić nawet małe osiągnięcia i jednocześnie zachęcać do wykonywania prac dokładnego i estetycznego.
Dodatkowym atutem w zachęcaniu dzieci do podejmowania ćwiczeń jest stosowanie różnych ciekawych, kolorowych przyborów i elementów plastycznych.

Podczas ćwiczeń zwracamy uwagę, by dziecko:

  • zajmowało prawidłową postawę siedzącą
  • miało kartkę odpowiednio oświetloną
  • prawidłowo trzymało ołówek (przybory) i właściwie układało kartkę (nie manipulowało nią).

 

Uwaga: bardzo dobrymi ćwiczeniami usprawniającymi sprawność dłoni są czynności samoobsługowe i porządkowe. Wspólne sprzątanie w domu, ścieranie kurzu, zamiatanie, gotowanie (lepienie pierogów, pieczenie ciasteczek), porządkowanie klocków, ubieranie lalek i siebie.

Zabawy te i czynności wyrabiają koordynację oka i ręki, ćwiczą chwyty dziecka, a przy okazji dziecko rozróżnia kształty, wielkości i kolory.

Pamiętajmy że wraz z rozwojem manualnym idzie w parze rozwój ruchowy dziecka.

Ważne jest by z dzieckiem spacerować, biegać, rzucać (szyszkami, kamyczkami), grać w piłkę, bawić się w piasku, by pozwolić dziecku pokonywać przeszkody. Kształtujemy dodatkowo rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej tak ważnej przy ruchach nieskoordynowanych i zaburzonych.

Ważne:

Ćwiczenia manualne zaczynamy nawet z bardzo małymi dziećmi.
Oswojenie z kredką, plasteliną, farbą  można zacząć już po 1 roku życia dziecka. Dziecko idące do przedszkola powinno wiedzieć i znać zasady posługiwania się materiałami plastycznymi.

Polecamy:

  • zabawy z gazetami: przedzieranie, cięcie, wycinanie
  • zabawy z masą solną
  • wydzieranki z papieru kolorowego
  • rysowanie kredą na asfalcie
  • kolorowanie, labirynty (wykorzystywanie książeczek dostępnych w sklepach).

Są to te elementy, które nie wymagają dużych nakładów finansowych, a sprawiają dziecku i Rodzicowi dużo uciechy oraz zapewniają dobrą zabawę.

Podajemy kilka przepisów na masę solną

Masa solna to masa służąca do modelowania różnych przedmiotów jak figurki, ozdoby, ramki itp. Wykonuje się ją z mąki, soli oraz wody. Przepisy na masę solną różnią się od siebie w zależności od przeznaczenia.

Przepis na wykonanie podstawowego przepisu na masę solną :

  • szklanka mąki
  • szklanka soli
  • 125 ml wody

Całość należy wygnieść, aż do otrzymania jednolitej i gładkiej masy. Po zakończenia lepienia przedmiotu wykonanego z masy solnej możemy pomalować go farbami akrylowymi, plakatowymi oraz ozdobić, na końcu mozna polakierować.

Przepis na masę solną przeznaczoną do wyrobu małych modeli:

  • szklanka mąki
  • 100 g mąki ziemniaczanej
  • szklanka soli
  • 150 ml wody

Przepis na masę solną przeznaczoną do wyrobu dużych modeli:

  • szklanka mąki
  • 2 szklanki soli
  • 125 ml wody

Przepis na elastyczną masę solną (wyroby, które schną na powietrzu):

  • szklanka mąki
  • szklanka soli
  • 125 ml wody
  • 2 łyżki rozpuszczonego wcześniej kleju do tapet

Masę można również barwić używając do tego naturalnych produktów t.j. kakao, cynamonu, kurkumy czy papryki. Można w czasie zagniatania masy dodać farbę plakatową, powstanie w ten sposób masa w kolorach, jakie są potrzebne do wykonania pracy. Rewelacyjnym dodatkiem do wykonywanie prac z masy solnej są wykrawacze do ciastek, takie które znajdują się w każdym domu.

Do masy solnej można dodać odrobinę oliwy, masa staje się plastyczniejsza i ładniejsza po wyschnięciu.
 

Uwaga: masa solna może wysychać naturalnie na powietrzu lub możemy ją wysuszyć w piekarniku.





 

Wychowanie dziecka to ważne, odpowiedzialne i jednocześnie najwspanialsze zadanie jakie stoi przed każdym rodzicem. Wpływ na ten proces ma cała historia naszej rodziny.
Sposób wychowania przekazywany jest z pokolenia na pokolenie.
Wychowanie dziecka to ważne, odpowiedzialne i długofalowe zajęcie.

Wychowanie jest procesem, który podlega ciągłym zmianom, przynosi stres, wzloty i upadki.

Na początku warto zadać sobie pytania:                                                                                             
- Jaką mamy wizję końcową, jaki cel sobie stawiamy?                                                                                  
- Co dla nas jest ważne?                                                                                                                            
- Na czym nam zależy?                                                                                                                  
- Jakie mamy oczekiwania wobec siebie i dziecka?                                                                       
- O co nam tak naprawdę chodzi?

Zadanie sobie tych  pytań jest bardzo ważne, a odpowiedzi na nie pozwolą nam wyraźnie określić nasz cel i wyznaczą azymut do dalszego działania.
Rodzic –
najważniejszy nauczyciel
Rodzice to najważniejsi nauczyciele dziecka! Każdy z nas chciałby być idealnym rodzicem.
Lecz, czy istnieją idealni rodzice? Jesteśmy ludźmi ze swoimi słabościami, zmiennymi nastrojami, ludzkimi wadami i przyzwyczajeniami. Wielki ciężar odpowiedzialności, bezustanna troska i chęć bycia „Super Rodzicem” może przyczynić się do stawiania sobie zbyt dużych wymagań.
Rodzice obwiniają się (lub są obwiniani) za popełnione błędy, chwilowe słabości czy swoje emocje.   
 Przyczyny każdego problemu z dzieckiem szukają w swoim „złym” sposobie wychowania.
Takie myślenie niekorzystnie wpływa na rodziców i nie sprzyja uzyskaniu dobrych efektów wychowawczych.
Bądźmy spokojni. Większość rodziców nie popełnia „wielkich” błędów.
Miłość, akceptacja, zrozumienie i umiejętne przekazanie zasad (do skutku, do utrwalenia, aż do przesady) to gwarancja „dobrego” wychowania i spełnienia misji wychowawczej.


Funkcje wychowawcze:
Rodzice mają za zadanie zaspokoić potrzeby psychologiczne i fizjologiczne swojego dziecka.
Dbają o prawidłowy rozwój swoich potomków we wszystkich sferach: biologicznej, emocjonalnej, społecznej i duchowej.
Harmonijny rozkwit tych sfer zapewni osiągnięcie dojrzałości.                                                                   
To właśnie rodzina stanowi najlepsze środowisko, w którym wyrasta i kształtuje się mały człowiek.
Podejmujący trud wychowania powinniśmy pamiętać o podstawowych zadaniach jakim musimy sprostać.

Rodzice dążą do spełnienia trzech głównych funkcji:


opiekuńcza – zapewnienie bytu materialnego i dbałość o zdrowie;
emocjonalna – zaspokojenie potrzeby miłości, przynależności, akceptacji, szacunku, poczucia bezpieczeństwa, kształtowanie osobowości;
poznawcza – dbanie o rozwój zainteresowań, intelektualny, umiejętności uczenia się.

Relacje w rodzinie:

Wychowawcza rola rodziców to między innymi budowanie prawidłowych stosunków w rodzinie.


Relacje te powinny zawierać w sobie dwa ważne aspekty:

1. okazywanie miłości, szacunku, akceptację, rozumienie potrzeb, zwracanie uwagi na dziecko;
2.
przekazywanie dziecku zasad, norm, stawianie granic, wymaganie i egzekwowanie bez wyręczania
   i  myślenia za dziecko;


Spełnienie tych „przykazań” zapewni nam spokojne i radosne przejście przez okres dorastania naszych dzieci oraz przyczyni się do osiągnięcie zamierzonych celów wychowawczych.

To jakim człowiekiem będzie nasze dziecko, jest wynik całego procesu wychowawczego.

wartości -  uczciwość, szacunek, wierność;
postawy - poczucie własnej wartości, pozytywne myślenie, uczynność, zasady dobrego wychowania
umiejętności - uczenia się, podejmowania decyzji, nawiązywania kontaktów.

Podsumowanie:
Wychowanie to proces trwający latami.
Oczywiście nie tylko rodzice mają  wpływ na ostateczny kształt osobowości dziecka.                          
Duże oddziaływanie ma również szkoła, rodzina, koledzy, społeczeństwo, kościół czy media. 
Wychowanie (efekt końcowy) jest wypadkową tych wszystkich elementów, uzależniony jest od całego środowiska w jakim przebywa dziecko.
Pamiętajmy, że to my wszyscy mamy  ogromny wpływ na ukształtowanie dziecka.                           

Niech proces wychowania przebiega w radosnej,
rozważnej i pełnej miłości atmosferze
– wtedy na pewno się uda.





Bardzo ważnym obszarem pracy Przedszkola jest współdziałanie z Rodzicami, którego celem jest:

  • aktywizacja Rodziców w życie grupy i Przedszkola
  • poznanie oczekiwań Rodziców względem placówki
  • zainteresowanie Rodziców osiągnięciami edukacyjno - wychowawczymi dzieci
  • ustalenie jednolitego kierunku oddziaływań wychowawczych względem dziecka uczęszczającego do Przedszkola
  • promocja placówki w środowisku lokalnym
  • poszukiwanie partnerów
  • nawiązanie przyjacielskich stosunków z członkami rodzin przedszkolaków.
 Formy współpracy z Rodzicami:
  • spotkania:
    - informacyjne (ogólne i grupowe)
    - organizacyjne
    - integracyjne
  • uroczystości przedszkolne
  • rozmowy indywidualne
  • konsultacje indywidualne
  • warsztaty
  • konsultacje grupowe
  • imprezy okolicznościowe (terenowe, kiermasze, wycieczki)
  • zajęcia otwarte
  • ekspozycje
  • gazetka przedszkolna.
      I. Zebrania z Rodzicami:
  • zebranie organizacyjne
  • spotkanie informacyjno - szkoleniowe
  • spotkanie informacyjno - integracyjne
  • spotkanie integracyjno - warsztatowe
  • spotkania integracyjne Rodzic - Dziecko.
      II. Zajęcia otwarte dla Rodziców.

     III. Pedagogizacja Rodziców.
  • prelekcje
  • fiszki informacyjne
  • broszurki dla Rodziców
  • tablice dla Rodziców
  • przedruki z Internetu
  • rozmowy i konsultacje z nauczycielami i dyrektorem
  • strona internetowa.
      IV. Ekspozycje prac dzieci.
       V. Uroczystości przedszkolne o charakterze rodzinnym:
      VI. Angażowanie Rodziców w prace na rzecz grupy i Przedszkola:
  • pomoc w zagospodarowywaniu kącików przedszkolnych
  • dostarczanie materiałów potrzebnych do zajęć
  • wzbogacanie bazy przedszkola (m.in. stroje na uroczystości)
  • włączanie się Rodziców w zbiórki, akcje charytatywne i przedsięwzięcia
  • spotkania dzieci z przedstawicielami ciekawych zawodów wykonywanych przez Rodziców
  • wideofilmowanie uroczystości przedszkolnych.
      VII. Korespondencja e-mailowa z Rodzicami.

WAŻNE:
  1. Plan współpracy z Rodzicami jest planem otwartym i może ulegać ciągłej modyfikacji.
  2. Wykorzystywane są wszystkie w/w formy współpracy i każda inicjatywa, z którą zwrócą się do placówki Rodzice.
  3. Za każdą pomoc Rodziców nawet tę najmniejszą serdecznie dziękujemy.




 

Edukacja matematyczna powinna być połączona z intensywnym rozwojem myślenia, z kształtowaniem odporności emocjonalnej oraz ćwiczeniem pewnych umiejętności matematycznych.
Dorośli uważają, że dobrym sposobem uczenia jest wyjaśnianie, tłumaczenie i opowiadanie o tym, co jest ważne i potrzebne. Tymczasem w edukacji matematycznej małych dzieci najważniejsze są osobiste doświadczenia przedszkolaka. Stanowią one podstawę, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności. Jeżeli doświadczenia te są specjalnie dobrane, przyczyniają się także do rozwoju myślenia i hartowania dziecięcej odporności. Wszystko zaczyna się więc od doświadczeń.
W trakcie  przetwarzania zdobytych przez dzieci doświadczeń, umiejętności dorośli muszą dziecku pozwolić mówić. Nazywanie przedmiotów oraz wykonywanych czynności sprzyja koncentracji uwagi i pomaga dziecku dostrzegać to, co ważne.
Dziecięce wypowiedzi są także cenną wskazówką dla dorosłego, na ich podstawie może on stwierdzić, czy dziecko rozumuje we właściwym kierunku.
Program edukacji matematycznej dzieci w wieku przedszkolnym obejmuje następujące kręgi tematyczne:

  • Orientacja przestrzenna - kształtowanie umiejętności, które pozwolą dziecku dobrze orientować się w przestrzeni i swobodnie rozmawiać o tym, co się wokół niego znajduje.
  • Mówmy, co znajduje się na, pod, za, obok, itp.
  • Schemat własnego ciała; jako punkt wyjścia - serce dziecka.
  • Rytmy - traktowane jako sposób rozwijania umiejętności skupienia uwagi na prawidłowościach i korzystania z niej w różnych sytuacjach (w tym rytm dnia); jest to ważne przy nabywaniu umiejętności liczenia oraz dla zrozumienia sensu mierzenia.
  • Kształtowanie umiejętności liczenia, a także dodawania i odejmowania - obejmuje proces począwszy od liczenia konkretnych przedmiotów przez liczenie na palcach, aż do rachowania w pamięci.
  • Wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania - celem jest tu dobre przygotowanie dziecka do zrozumienia pojęcia liczby naturalnej.
  • Rozwijanie umiejętności mierzenia długości w zakresie dostępnym sześciolatkom.
  • Klasyfikacja - wspomaganie rozwoju czynności umysłowych potrzebnych dzieciom do tworzenia pojęć. Jest to wprowadzenie dzieci do zadań o zbiorach i ich elementach.
  • Układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych - jest dalszym doskonaleniem umiejętności rachunkowych dzieci, stanowi przygotowanie do tego, co będą robiły na lekcjach matematyki w szkole.
  • Zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia. Obejmuje także kształtowanie ważnych czynności umysłowych, potrzebnych dzieciom do rozwiązywania zadań.
  • Mierzenie płynów - to ćwiczenia, które pomagają dzieciom zrozumieć, że np. wody jest tyle samo, chociaż po przelaniu wydaje się jej mniej lub więcej.
  • Intuicje geometryczne - kształtowanie pojęć geometrycznych w umysłach sześciolatków.
  • Konstruowanie gier przez dzieci - hartuje odporność emocjonalną i rozwija zdolność do wysiłku umysłowego.
  • Zapisywanie i poznawanie znaków i czynności matematycznych stanowi przygotowanie dzieci do tego, co będą robiły na lekcjach matematyki w szkole.
WAŻNE:
  1. Dla uzyskania dobrych efektów zajęcia powinny być prowadzone systematycznie w celu utrwalania pozyskanych pojęć.
  2. Wykorzystywać należy sytuacje z dnia codziennego i to, co znajduje się w domu - znane dzieciom przedmioty.
  3. W miarę ćwiczenia dziecko dąży do precyzji.
  4. Przygotowując dziecko do nauki w szkole należy usprawnić jego ręce i rozwijać spostrzegawczość.  
  5. Idąc do szkoły dziecko powinno liczyć, dodawać, odejmować w pamięci do 10, rozwiązywać proste zadania, a w trudniejszych wypadkach pomagać sobie liczeniem na palcach.
  6. Ważne jest także myślenie operacyjne.
  7. Sukcesy na zajęciach matematyki zależą od tego, czy dziecko potrafi rozumować operacyjnie na poziomie konkretnym.
  8. Dzieci lubią zadania, ale stosujmy jedną zasadę: „Mało słów, a dużo działania".



Dziecko w wieku przedszkolnym jest  chłonne i podatne na oddziaływania wychowawcze.
W tym okresie życia nieodzowna jest aktywizacja dziecka przez wykorzystanie jego własnej inicjatywy, zainteresowań, zaciekawień i potrzeb.

U podstaw zabaw rozwijających kompetencje językowe leży naturalna dla tego okresu rozwojowego skłonność do fantazjowania, eksperymentowania, podejmowania niekonwencjonalnych rozwiązań, jakie dyktuje przedszkolakom ich dziecięca pomysłowość i wyobraźnia.

Umiejętność językowa jest bardzo ważnym czynnikiem w sprawnym funkcjonowaniu społecznym i wielkim ułatwieniem dla człowieka, w każdym okresie jego życia.
Podstawą komunikacji jest umiejętność poprawnego, swobodnego i ładnego sposobu wypowiadania swoich myśli.

Ułatwia to:

  • kontakty z rówieśnikami
  • kontakty zawodowe
  • kontakty towarzyskie
  • decyduje nawet o powodzeniu życiowym człowieka.
Kształtowanie umiejętności językowych jest procesem ciągłym i wielostronnym.
Jest to również jeden z celów wychowania przedszkolnego, jako przygotowania dziecka do podjęcia nauki w szkole - rozwinięcie w nim wszystkich możliwości, zwłaszcza takich, które pozwolą mu łatwo kontaktować się z otoczeniem, rozwiązywać problemy, z którymi się zetknie, wykorzystywać wiedzę w nowych zadaniach.
 
Słownik dzieci powinien być bogaty, zdania budowane poprawnie, a efekt wypowiedzi był możliwie najlepszy.
Mowa dziecka powinna być komunikatywna, wyrazista i ekspresyjna, z zabarwieniem uczuciowym.
 
Osiąganiu tego sprzyja praca nad poprawnością wymowy dziecka
pod względem gramatycznym i dźwiękowym.

 
Przekazywanie innym własnych myśli, pomysłów, rozwiązanie problemów uzależnione jest od sprawności językowej, którą dziecko nabywa przez naśladownictwo w kontaktach z dorosłymi. Początek tego procesu widzimy w domu rodzinnym, kontynuowany jest on w przedszkolu, a potem w szkole.

Jak pomóc dzieciom w sprawnym opanowaniu tej umiejętności?
 
Zabawy powinny:
  • interesować dzieci
  • bawić je
  • zachęcać do udziały w nich
  • inspirować do podejmowania samorzutnych zabaw z rówieśnikami i dorosłymi (zabawy w role).
Istotną rolę w tworzeniu warunków do rozwijania twórczej aktywności dziecka odgrywa osoba dorosła, która powinna zwracać uwagę i wykorzystywać sytuacje naturalne i codzienne, takie, jak: spacer, czytana lub oglądana w telewizji bajka, zabawka, sytuacje z domowego życia, zakupy codzienne itp. Pamiętajmy wtedy o wytworzeniu odpowiedniej atmosfery, o uzyskaniu przez dziecko satysfakcji, poczucia bezpieczeństwa i swobody oraz pewności, że jest akceptowane.
Proces twórczy warunkują emocje. Przeżycia emocjonalne takie jak: satysfakcja, radość wpływają na przebieg operacji myślowych, natomiast strach, przykrość, zmieszanie deformują myślenie.

 
WAŻNE:
Atmosfera, zapewniająca dziecku poczucie bezpieczeństwa i możliwość uzyskania wsparcia w razie potrzeby.
Stymulowanie i inspirowanie działania dzieci i tworzenie odpowiednich sprzyjających warunków oraz poddawanie propozycji zabaw i gier językowych.
 
Działania stymulujące twórczą aktywność językową są to działania edukacyjne związane z realizacją zadań otwartych, czyli takich, w których można odszukać więcej niż jedno rozwiązanie problemu i każde z tych rozwiązań jest poprawne.
 
Zaletą tego rodzaju zadań jest to, że:
  • nie istnieje jeden przepis na ich rozwiązanie
  • rozwiązania mogą być różne i zarazem poprawne
  • eliminują ryzyko porażki, ponieważ nie ma wzorca stanowiącego kryterium porównań.
WAŻNE:
Działania i obserwacje prowadzone przez dzieci skłaniają później do werbalizacji przeżyć i spostrzeżeń. Wraz z tym wspomagają aktywizowanie umysłu, zasobu słownikowego celem jasnego przedstawienia całości sytuacji.

 
Propozycji zabaw może być wiele, zależą one od pomysłowości i chęci wykorzystania codziennych sytuacji:
  • poszukiwanie odpowiedzi na pytanie typu: co by było, gdyby...
  • układanie krótkich rymowanek, śmiesznych wierszyków
  • układanie własnych bajek (zaczynamy od opisywania, wymyślania postaci, przez tworzenie zakończeń bajki, na końcu tworzymy całe własne bajki)
  • poszukiwanie innego zakończenia do znanej bajki np. Czerwonego Kapturka
  • zabawy w teatr - w których wykorzystuje się treść znanych dzieciom bajek lub wierszy
  • konstruowanie gier dydaktycznych na motywach znanych utworów literackich
  • projektowanie krzyżówek
  • rysowanie bajek i układanie do nich treści
  • poszukiwanie innych zastosowań przedmiotów codziennego użytku.
WAŻNE:

Zabawy twórcze przyczyniają się również do wzmocnienia wiary w siebie, umiejętności określania swoich emocji i poprawy komunikacji między dziećmi, zwiększają szanse dziecka związane z jego rozwojem intelektualnym i emocjonalnym, a także wspomagają ujawnienie się twórczej aktywności dziecka.

 


 
Małe dzieci dzięki żywej wyobraźni postrzegają świat w inny sposób, niż dorośli
i po swojemu starają się go przekształcić.



 
Proces doskonalenia danej sprawności powinien być rozłożony w czasie. Dziecko, które uczy się długo na różnorodnym materiale jest lepiej przygotowane do dalszych etapów edukacji w porównaniu z dzieckiem, które opanowało "wiele" w bardzo krótkim okresie czasu.




 

 

                      Niniejszy artykuł ma na celu zwrócenie uwagi Państwa na istniejący problem.

Problem nadwagi, czy otyłości dzieci w wieku przedszkolnym dotyczy około 20% dzieci w wieku przedszkolnym. Zarówno nadwaga, jak i otyłość mają negatywne skutki psychospołeczne. Dzieci otyłe są często dyskryminowane przez rówieśników, a nawet dorosłych.

OTYŁOŚĆ - jest to nadmiar masy ciała spowodowany
zwiększeniem ilości tkanki tłuszczowej w organizmie.

Otyłości lub nadwadze dzieci w wieku przedszkolnym towarzyszą:

  • zaniżona samoocena
  • brak kontaktu z rówieśnikami
  • wycofanie
  • niechęć do podejmowania działań
  • apatia
  • niechęć ruchowa
  • ucieczka w działania, które nie wymagają wysiłku ruchowego (oglądanie bajek, rysowanie).

Otyłość obniża jakość życia.

 

U dzieci otyłych w wieku przedszkolnym stwierdza się również częstsze, niż u ich zdrowych rówieśników występowanie różnorodnych problemów zdrowotnych.

Do typowych należą:

  • zaburzenia układu oddechowego (bezdechy w czasie snu, astma, ograniczona tolerancja wysiłku)
  • powikłania ortopedyczne (płaskostopie, piszczel szpotawa, złamania przedramienia)
  • powikłania endokrynologiczne (cukrzyca jak u dorosłych, przedwczesne dojrzewanie, zmiany torbielowate jajników, niedoczynność jąder)
  • podwyższenie stężenia tłuszczów w surowicy krwi - zwykle dochodzi do podwyższenia tzw. złego cholesterolu (LDL) i trójglicerydów oraz obniżenie tzw. dobrego cholesterolu (HDL)
  • nadciśnienie
  • stłuszczenie wątroby i kamica żółciowa
  • i inne.
Mniej jedzenia, a więcej ruchu to podstawowe cele i sposoby zapobiegania otyłości.

Najczęstsze błędy popełniane w żywieniu 3–6-latków:
  • nadmierna podaż soli i cukru
  • nadmierna podaż soków i słodkich herbatek
  • stosowanie z wygodnictwa mało urozmaiconej diety
  • pośpiech przy jedzeniu
  • zła atmosfera w czasie wspólnych, rodzinnych, posiłków (tzw. jedzenie na kolanie, przed telewizorem)
  • wysokokaloryczne  przekąski  w ciągu dnia (dokarmianie między posiłkami).
Pamiętajmy! Otyłość  jest chorobą, a nie tylko defektem kosmetycznym, należy ją leczyć,
aby nie doszło do dalszych powikłań zdrowotnych.
  • przełamanie barier psychicznych zniechęcających dzieci otyłe do uprawiania ćwiczeń fizycznych
  • wyrabianie nawyku czynnego wypoczynku
  • rozbudzenie zainteresowań różnymi formami ruchu
  • zmiana nawyków żywieniowych (Rodzice, lekarze, nauczyciele)
  • stałe godziny posiłków i nieomijanie posiłków
  • zamiana soków i słodkich napojów na wodę mineralną.

       


Pamiętajmy,  jeśli zauważymy problem u dziecka skontaktujmy
się z lekarzem i dietetykiem - im wcześniej tym lepiej.



 
Szybki rozwój dziecka w okresie przedszkolnym jest zarazem jego ogromną szansą edukacyjną, a także dużym wyzwaniem dla rodziców i nauczyciela.
Rodzic i nauczyciel powinien wspierać przede wszystkim rozwój ruchowy dziecka, ponieważ ruch jest podstawową potrzebą przedszkolaka, a tym samym każdego dorosłego człowieka.
Główną przyczyną nieodpowiedniego rozwoju ruchowego jest styl życia i niedostateczna aktywność ruchowa, która uważana jest za podstawowy stymulator rozwoju psychosomatycznego i główny czynnik fizycznego oddziaływania.
To szeroko rozumiana  troską o zdrowie, o sprawność dziecka, o potrzebę i wypoczynku czy odprężenia i relaksacji, o  rozładowanie stresu i napięć.
Uaktywnianie ruchowe to szybszy rozwój dziecka we wszystkich sferach jego rozwoju, to dziecko radosne i odporniejsze na stres i choroby, to dziecko z nawykami ruchowymi i większymi umiejętnościami, to dziecko sprawne samoobsługowo.

 
Rozwój ruchowy dziecka przedszkolnego odbywa się w dwóch kierunkach:
  • rozwój ruchów swobodnych
  • rozwój ruchów narzędziowych (tzw. praksje).
Ruchy swobodne to wszystkie te ruchy charakterystyczne dla człowieka, między innymi:
  • przechodzenie
  • pełzanie
  • czworakowanie
  • toczenie
  • skoki
  • wspinanie się
  • bieganie
  • równowaga
  • rzuty
  • skakanie.
Ruchy narzędziowe (praksje) to wszystkie te praktyczne ruchy, które człowiek musi opanować, aby prawidłowo posługiwać się sztućcami, aby wykonywać codzienne prace domowe i samoobsługowe z użyciem narzędzi codziennego użytku, aby wykonać pracę plastyczną, wycinankę czy ulepić plastelinowego ludzika:
  • wycinanie
  • przedzieranie
  • malowanie
  • rysowanie
  • stemplowanie
  • lepienie
  • wkładanie klucza do zamka
  • zapinanie guzików, zamków błyskawicznych, wiązanie szalików, zakładanie czapki itp.
Ruch w każdej postaci u dzieci w wieku przedszkolnym wpływa na:
  • wprowadzenie radosnego nastroju i dobrego samopoczucie dziecka
  • podnoszenie stanu zdrowotnego dziecka
  • stwarzanie dobrych warunków dla czynnego wypoczynku
  • poprawianie ogólnego rozwoju dziecka
  • rozwijanie sprawności  fizycznej
  • wyrabianie dodatnich cechy i postaw (świadomej dyscypliny, karności, umiejętność zespołowego współdziałania i współzawodnictwa, przeciwdziałania w niepowodzeniach, zaangażowania uczuciowego, rozładowywania napięć i emocji)
  • zmniejszenie ryzyka otyłości dziecięcej.
Zabawom ruchowym każdego przedszkolaka towarzyszy:
  • duże zaangażowanie uczuciowe
  • przeżywanie dużych emocji
  • nieskrępowana radość i zadowolenie
  • wypoczynek i odprężenie
  • kształtowanie woli i charakteru
  • współdziałanie z rówieśnikami
  • rozwój wrażeń i spostrzeżeń
  • rozwijanie spostrzegawczości i bystrego pojmowania istoty zjawisk
  • logiczne myślenie w związku z praktyczną działalności
  • rozwijanie pamięci i twórczej wyobraźni dzieci.
Zabawy ruchowe wpływają na rozwijanie:
  • samodzielności
  • śmiałości w kontaktach z innymi dziećmi
  • pomysłowości i kreatywności
  • panowanie nad sobą
  • dokładności
  • zdyscyplinowania.
WAŻNE:
Dajmy dzieciom szansę na ruch, ten organizowany w formie zabaw ruchowych, jazdy na rowerze, spaceru, pływania, zabaw przy muzyce, ale też stwarzajmy dzieciom szansę na ruch swobodny. Wykorzystujmy naturalne wzniesienia i obniżenia terenu napotkane w czasie spaceru.
Dajmy dzieciom szansę na zebranie własnych doświadczeń (upadki, zadrapania, nie unikniemy tego w życiu codziennym). Zrezygnujmy ze spacerów ”za rączkę” na rzecz swobodnego „zdobycia” murków i górek.
Wykorzystujmy chęci dzieci do pomagania w codziennych domowych pracach, w sprzątaniu, odkurzaniu, gotowaniu. Dzieci uwielbiają takie prace, przy ich wykonywaniu uczą się i co najważniejsze rewelacyjnie się bawią i uczą (np.: liczenie zrobionych z mamą ciasteczek), a  zdobyte doświadczenia przydają  się w dorosłym życiu.
Pozwólmy dzieciom sprzątnąć bałagan w klockach, umyć koszyk i klocki, pokażmy, jak otoczenie się zmienia w czasie ich pracy.
Usprawniajmy dzieci manualnie wykorzystując proste ogólnie dostępne materiały (gazety, kredki, rurki po papierze toaletowym itp.). Dajmy dzieciom kredę do rysowania na asfalcie, pozwólmy kijkiem znalezionym na spacerze rysować wzorki na piasku.
Przykłady takich działań można podawać w nieskończoność, zależą one od kreatywności oraz pomysłowości rodzica i nauczyciela, ale zasada jest jedna i podstawowa:

 
Nie wyręczajmy dzieci, ale wspierajmy, jak coś się nie uda.
 
Niech dzieci podejmują następne i następne próby, niech się nie poddają przy pierwszej nieudanej - zachęcajmy i wspierajmy, a efekty będą widoczne w krótkim czasie.
I pamiętajmy, że rozwój sprawności ruchowej to nie tylko ruchy swobodne, ale też narzędziowe, tak potrzebne w późniejszym życiu.
 
Ruch jest w stanie zastąpić prawie każdy lek,
ale wszystkie leki razem wzięte nie zastąpią ruchu.

                                                                Wojciech Oczko





 
 
W działalności dziecka w wieku przedszkolnym wyodrębnić można następujące formy działalności:
zabawa, praca, nauka.
Zabawa jest podstawową formą działalności dziecka w wieku przedszkolnym.
W miarę dojrzewania dziecka i zdobywania nowych doświadczeń obserwujemy następujące zmiany:
  • różnicują się formy zabawy
  • wydłuża się czas trwania zabawy jednego rodzaju
  • wzrasta częstość zabaw (zespołowych)
  • zwiększa się skład grupy bawiących się dzieci
  • zmienia się rodzaj preferowanych zabaw.
Rodzaje zabaw:
  • zabawy manipulacyjne i konstrukcyjne
  • zabawy teatralne
  • zabawy tematyczne
  • zabawy dydaktyczne
  • zabawy ruchowe i muzyczne
  • zabawy twórcze
  • zabawy swobodne
  • zabawy organizowane
  • zabawy w role
  • zabawy badawcze.
Bez względu na rodzaj zabawy, ta specyficzna dla dziecka w wieku przedszkolnym
działalność ma bardzo duży wpływ na rozwój i kształtowanie umiejętności
oraz wiedzy przedszkolaków.

 
Zabawa kształtuje u dziecka:
  • spostrzegawczość oraz wyobraźnię przestrzenną
  • pamięć i myślenie
  • umiejętność skupienia uwagi
  • koordynację ruchową
  • mowę
  • współzawodnictwo oraz rywalizację
  • umiejętność przegrywania
  • usamodzielnienie się dziecka
  • wczuwanie się w role innych osób
  • wytrwałość, cierpliwość
  • uprzejmość wobec innych
  • współdziałanie i uspołecznienie
  • sprawność ruchową
  • sprawność praksyjną (ruchy narzędziowe).
 
Wymienione rodzaje zabaw przenikają się wzajemnie, splatając i wzbogacając działalność dziecka.
W okresie przedszkolnym ogromne znaczenie dla rozwoju zabaw mają skłonności naśladowcze dziecka. Za pomocą zabawek lub przedmiotów zastępczych dziecko naśladuje czynności dorosłych, starszego rodzeństwa, kolegów, stopniowo tworząc z prostych elementów zabawę o coraz bardziej złożonej strukturze tak, że w każdej z nich możemy odnaleźć zarówno odbicie wzorów zaczerpniętych z otoczenia, jak i cechy twórczości zupełnie indywidualnej i niepowtarzalnej. Otaczająca dziecko rzeczywistość jest jedynie inspiracją, zachętą i bodźcem pobudzającym jego własną aktywność.

Zabawy dziecka dostarczają nauczycielom i rodzicom informacji na temat jego umiejętności
i możliwości ruchowych, o poziomie jego spostrzeżeń i myślenia.

 
Poprzez zabawę dziecko:
  • uczy się
  • zdobywa doświadczenie i wiadomości
  • kształci cechy charakteru i woli
  • odczuwa przyjemność i zadowolenie z wykonywania zadań.
PRACA dziecka przedszkolnego to:
  • czynności samoobsługowe
  • prace użyteczne stosowane w pracy dydaktyczno – wychowawczej, służące realizacji wszystkich zadań programowych, przyczyniające się do wyrabiania dojrzałości szkolnej.
Praca wyrabia u dzieci:  
  • samodzielność
  • umiejętność współpracy i współdziałania w zespole
  • satysfakcję "już potrafię i umiem"
  • uspołecznienie.
Realizacja każdego, nawet najprostszego zadania wymaga od dziecka rozwiązywania różnych problemów związanych z organizacją pracy, wyborem materiału i narzędzi, ustaleniem kolejnych czynności i niejednokrotnie drobnych, precyzyjnych zabiegów, dzięki którym podejmowana praca zyskuje na estetyce i przydatności. Prace użyteczne mogą stać się praktyczną szkołą dobrej roboty.

Można je podzielić na:
  • prace codzienne, wynikające z trybu życia zbiorowego, do których zaliczamy wszelkie czynności porządkowe, jak sprzątanie i utrzymywanie w czystości zabawek, przyborów, materiałów służących do prac i zabaw, przygotowanie pomocy do zajęć, prace hodowlane w kąciku przyrody itp.
  • prace okolicznościowe, podejmowane doraźnie, zależne od potrzeb i możliwości, jakie stwarza lokalne środowisko.
Prace użyteczne wymagają kierunku i opieki osoby dorosłej, rodzica, nauczycielki,
a często ich osobistego udziału w wykonywaniu trudniejszych czynności.

 
Bardzo istotną sprawą jest jednak właściwe wyważenie proporcji udziału rodzica, nauczyciela i dzieci, aby nie stwarzać fikcyjnych efektów, w których rzeczywistą zasługę ma jedynie rodzic, czy nauczyciel.
Szczególnym rodzajem pracy są dyżury pełnione przez pojedyncze dzieci w ciągu tygodnia, mające charakter pracy ciągłej, za którą dziecko odpowiada osobiście.
Pamiętajmy o tym, że z Mamą można ścierać kurze, z Tatą iść i wynieść  śmieci, pomagać Rodzicom zrobić pierogi na obiad, można wspólnie zrobić surówkę lub pozamiatać pokój, a nawet sprzątnąć łazienkę. Z małego pracowitego Karolka wyrośnie za kilka lat pracowity dorosły Karol.
 
NAUKA dziecka przedszkolnego prowadzona jest podczas zajęć organizowanych, planowanych w sali, najbliższym otoczeniu poprzez różnorodne formy i metody z wykorzystaniem różnorodnych środków dydaktycznych, przyborów i przyrządów.
Zajęcia dydaktyczne są formą, w której przewiduje się bardzo zróżnicowane rodzaje działalności dzieci, np. rozwija się sprawność ruchową i muzyczną, kształtuje spostrzegawczość, ćwiczy komunikatywną mowę, wyobraźnię twórczą, ekspresję słowno - ruchową, kreatywność dzieci, umiejętności narzędziowe.

Nauczycielka pośredniczy w przyswajaniu dzieciom wiadomości i umiejętności
oraz dostarczaniu doznań estetycznych, językowych, matematycznych, ruchowych.

 
Specyficznym rodzajem zajęć są uroczystości, spacery i wycieczki oraz kontakty okolicznościowe.
 
I pamiętajmy o bardzo starym przysłowiu
”Czego Jaś się nie nauczył, Jan nie będzie umiał”



 
 

Należy pamiętać o tym, że już w wieku przedszkolnym zaczynają się kształtować u dzieci nawyki żywieniowe,
dlatego powinniśmy przestrzegać następujących zasad:
 
  1. Całodzienne wyżywienie rozłożyć należy na 5 posiłków. Posiłki te powinny być podawane regularnie tak, by były w miarę możliwości spożywane każdego dnia o tej samej porze w miejscu przeznaczonym do jedzenia.
  2. Potrawy podawajmy w małych porcjach, nie nakładajmy na talerz zbyt dużo jedzenia, bo mogą dzieci się zniechęcić. Nakładajmy wszystkie potrawy, które są przygotowane do spożycia, nie ulegajmy prośbie dzieci ”Ja nie lubię”.
  3. Pamietajmy, by urozmaicać jadłospis dla dzieci. Nikt nie lubi jeść ciągle tego samego. Ważny jest też sposób podania (ulubiony talerz i sztućce) oraz zestawienie kolorystyczne całego posiłku tak, by wyglądał atrakcyjnie - jemy też oczami.
  4. Absolutnie nie należy podawać słodyczy przed posiłkiem, gdyż to zmniejsza apetyt i łaknienie.
  5. Stwórzmy pogodną atmosferę przy stole, dajmy dzieciom czas (indywidualnie dla każdego dziecka) na zjedzenie posiłku.
  6. Urozmaicanie dzieciom posiłków pozwoli na oswojenie się z "nielubianymi" lub "nieznanymi" potrawami (surówki, kasza, brukselka, nieznane dzieciom zupy).
  7. Pamiętajmy, że dziecko bacznie obserwuje dorosłych, jak spożywamy posiłek, co jemy.
 
Dziecko, które chodzi do przedszkola część posiłków spożywa w domu, a część poza nim.
Proponujemy zapoznawać się z jadłospisem na dany tydzień, co pozwoli na racjonalne zaplanowanie domowych posiłków.
Śniadanie w naszym przedszkolu jest o godzinie 8.30.
 
Dużą zaletą spożywania przez dzieci posiłków w przedszkolu jest to, że z rówieśnikami jedzą chętniej, lepiej im smakuje i bardziej aprobują posiłki, których jeszcze nie jadły lub nawet nie lubiły.



 


to opis umiejętności niezbędnych do podjęcia nauki w szkole
 


 
Można uczyć więcej, lecz tylko wtedy,
gdy jest to zgodne z potrzebami edukacyjnymi
grupy dzieci, z którą nauczyciel pracuje.

Zadania nauczycieli przedszkola: to ukształtowanie u dzieci gotowości do opanowania umiejętności wyszczególnionych w podstawie programowej.
Podstawa Programowa nie opisuje treści, które nauczyciel ma realizować z dziećmi w czasie zajęć, a umiejętności które musi wychowanek osiągnąć (napisana jest językiem efektów kształceniowych).
Priorytetem Podstawy Programowej jest:

  • opieka
  • wychowanie
  • edukacja.

W oparciu o Podstawę Programową opracowano programy wychowania przedszkolnego.
Wyboru programu  dokonuje nauczyciel, a dyrektor dopuszcza do realizacji.

Programy nie mają numeru dopuszczenia przez MEN oraz nie ma obowiązku publicznego informowania o wybranych programach.
Podstawową formą działalności dzieci jest: zabawa, stąd zalecane przez MEN proporcje czasowe:
1/5 czasu - zabawa swobodna

1/5 czasu - zajęcia dydaktyczne realizowane według wybranego programu wychowania przedszkolnego
1/5 czasu - ogród przedszkolny, zajęcia sportowe w terenie
2/5 czasu - czasu do zagospodarowania przez nauczyciela (czynności samoobsługowe, posiłki, zajęcia dodatkowe, obserwacje itp.).

Bardzo ważną rolę w życiu dziecka w przedszkolu odgrywa rytm dnia. Dlatego prosimy rodziców o punktualne przyprowadzanie dzieci do przedszkola (do godziny 8.15). Niedoceniana zwykle regularność, w życiu przedszkolaka  przynosi wiele pożytków. A mały człowiek dzięki niej staje się spokojniejszy i lepiej radzi sobie z ogromem wrażeń.
                  
W uporządkowanym, przewidywalnym świecie dziecko czuje bezpiecznie.
 
         
www.6latki.men.gov.pl





 

DZIECI TRZYLETNIE:

Łatwo ulegają zmęczeniu, ale też szybko regenerują swoje siły. Potrafią na krótko skupić swoją uwagę na przedmiocie, dlatego też ważne jest, by krótkotrwały wysiłek przeplatać z częstym odpoczynkiem, umożliwiającym zmianę pozycji, zaspokajającym potrzebę ruchu.
Dzieci w tym wieku są przede wszystkim egocentrykami. To wokół nich ma się wszystko skupiać - utrudnia im to orientację w otoczeniu.
Brak umiejętności samoobsługowych wymaga stałej zależności od dorosłych.
Trzylatki łatwo tracą poczucie bezpieczeństwa, które jest warunkiem równowagi psychicznej. Powinno zatem się je czujnie obserwować, aby w razie potrzeby pocieszyć, ośmielić lub zachęcić do wspólnej zabawy.
Pracę nauczycielki ułatwia naturalna skłonność trzylatków do naśladownictwa, podatność na sugestie słowa; trzylatek chętnie podporządkowuje się wychowawcy stawiającemu wymagania w sposób łagodny, choć stanowczy, bez zdenerwowania, które udzielałoby sie dziecku i wyzwala chęć przekory.
Kontakty małych dzieci z otoczeniem utrudnia ich mało jeszcze komunikatywna i przeważnie sytuacyjna mowa. Myślenie wchodzi dopiero w fazę konkretno-wyobrażeniową.
Dzieci trzyletnie interesują się wzajemną przynależnością różnych przedmiotów, które odkrywają już we wczesnym dzieciństwie (np. dziecko łączy filiżankę ze spodkiem, lokomotywę z wagonem, kwiatek z doniczką). Ułatwia to wdrażanie do utrzymywania porządku (każdy wiesza swoje ubrania na swoim znaczku, klocki powinny znaleźć się w koszyku itp).
Trzyletnie  dzieci chętnie bawią się samotnie lub dwójkami. Nie potrafią jeszcze bawić się razem, chociaż na ogół bardzo chętnie przebywają obok siebie. Próby współdziałania w zabawie mają charakter czysto zewnętrzny (np. sypanie piasku do tego samego wiaderka, zbiorowa zabawa w naśladowanie jadących samochodów).

 
BARDZO WAŻNE:

WPROWADZENIE STAŁEGO RYTMU DNIA I PROSTYCH, ZROZUMIAŁYCH ZASAD !!!
 
 
DZIECI CZTEROLETNIE:

Lepiej, niż trzyletnie orientują się  w otoczeniu.
Postępy w rozwoju motorycznym czynią je bardziej sprawnym, można więc wymagać od niego większej samodzielności przy obsługiwaniu się,  jak również przy spełnianiu  poleceń. Mimo znacznie większej wytrzymałości i umiejętności skupienia uwagi czterolatek - podobnie jak trzylatek - zdolny jest do krótkotrwałego wysiłku.
Dzieci w tym wieku mając zwiększoną potrzebę ruchu i działania coraz aktywniej poznawają otoczenie. Ich zainteresowania dotyczą przede wszystkim rzeczy i zjawisk z najbliższego otoczenia. Dziecko coraz częściej zadaje pytania, mówi o swoich spostrzeżeniach i przeżyciach, zasób jego słów wzbogaca się. Trudności w nawiązywaniu słownego porozumiewania się z dzieckiem znacznie się zmniejszają. Łatwiej nawiązuje ono społeczne kontakty z dorosłymi i rówieśnikami, sygnalizuje swoje potrzeby, życzenia, odczuwane zadowolenie, czy przykrość.     
Dzieci chętnie skupiają się przy nauczycielce, a jeśli ona z nimi rozmawia - darzą ją zaufaniem, dzielą się swymi kłopotami, zasypują pytaniami.
Dla czterolatka naśladowanie starszych jest nadal jedną z dróg uczenia. Dzięki nawiązaniu uczuciowej więzi z wychowawcą dziecko jeszcze aktywniej pod jego kierunkiem przyswaja sobie normy współżycia, obserwuje otoczenie, poszerza wiadomości, lepiej wykorzystuje zdobywane umiejętności, reaguje na piękno przyrody, opowiadania, ilustracje.
Wśród form pracy z czterolatkiem ważne miejsce zajmuje organizowanie ich czynności związanych z racjonalnym trybem życia, przy czym wymagania programowe dla tej grupy znacznie się zwiększają.
Należy systematycznie utrwalać zdobyte w grupie trzylatków umiejętności samoobsługowe.
Zabawę czterolatków charakteryzuje silniejsza niż u trzylatków tendencja do szukania towarzystwa, ale nadal obserwujemy potrzebę indywidualności.
Dzieci wymagają pośrednictwa i pomocy ze strony nauczycieli, dorosłych. Trudno im bowiem jeszcze informować się wzajemnie o swych zamiarach i pragnieniach. Nie są też zdolne do samodzielnego organizowania zabawy, polegającej na współdziałaniu, mimo że taka właśnie zabawa coraz bardziej je pociąga.
Zajęcia w grupie z dziećmi czteroletnimi organizuje się już systematycznie. Dzieci słabiej przystosowane do życia w zespole wymagają indywidualnego potraktowania.

 
BARDZO WAŻNE:
 
KONTYNUOWANIE STAŁEGO RYTMU DNIA, WPROWADZANIE ZASAD I ICH SYSTEMATYCZNE STOSOWANIE !!!
 
DZIECI PIĘCIOLETNIE:

Rozwój dzieci pięcioletnich cechuje szybko wzrastająca aktywność ruchowa, postępujący rozwój umysłowy i motoryczny oraz zwiększająca się rola czynnika świadomości w postępowaniu. Rozszerza się krąg zainteresowań dziecka, pogłębianych przez dokładniejsze obserwacje, dociekanie przyczyn poznawanych zjawisk i faktów. Zwiększa się możliwość dłuższego skupienia uwagi na jednym temacie. Wynikające stąd konsekwencje dla pracy z dziećmi w tym wieku to zapewnienie odpowiednich warunków zaspokajania ich wzmożonej potrzeby ruchu i wysiłku fizycznego oraz konieczność wyjścia naprzeciw ich zainteresowaniom poznawczym i potrzebie kontaktów społecznych.
W wieku pięciu lat zachodzą duże zmiany w rozwoju społecznym dziecka, nasila się potrzeba współdziałania z rówieśnikami, przejawia się wrażliwość na opinię otoczenia, rodzi się chęć współzawodnictwa. Nakłada to na nauczycielkę obowiązek dalszej pracy nad kształtowaniem zgodnego współżycia dzieci w grupie. Zarysowują się sprzeczności interesów podczas zabawy, mnożą się konflikty, pojawiają się sympatie i antypatie, tendencje do pomijania niektórych kolegów, nadużywanie przewagi i dokuczanie.
 W pracy wychowawczej nad przyswajaniem dzieciom właściwych norm postępowania coraz szersze zastosowanie znajduje metoda umów z dziećmi, regulujących ich wzajemne stosunki, ustalających ich prawa i obowiązki. Wraz z rozwojem dziecka wzrasta znaczenie obserwacji otoczenia, gromadzenia okazów, obrazów, udostępniania mu estetycznie wykonanych przedmiotów i dzieł sztuki. Zwiększa się też rola książki, pomocy dydaktycznych, opowiadań nauczycielki, przedstawień kukiełkowych, koncertów.
Wady wymowy u pięciolatków zdecydowanie wymagają interwencji logopedy, stomatologa lub laryngologa. W pracy z grupą pięciolatków wciąż jeszcze dużo miejsca zajmuje organizowanie czynności związanych z racjonalnym trybem życia. Można już od nich wymagać, aby umiały samodzielnie się obsłużyć i by systematycznie wykonywały drobne prace użyteczne: pracowały w ogródku, naprawiały zabawki, sprzątały po zajęciach, zamiatały podłogę  itp. W grupie tej wprowadza się już stałe tygodniowe dyżury (np. przy nakrywaniu stolików), powierza się opiekę nad rybkami w akwarium lub innymi zwierzętami hodowanymi w przedszkolu.
Kontakty okolicznościowe wzbogacają sie głównie z związku z rosnącym zaciekawieniem wiedzą. Dzieci, znajdując zachętę i zrozumienie u nauczycielki, zwracają się do niej z różnymi pytaniami dotyczącymi obserwowanego środowiska, otoczenia społecznego, technicznego i przyrodniczego, domagają się uzupełnienia wiadomości, wyjaśnień, potwierdzenia spostrzeżeń, dzielą się przeżyciami, opowiadają, co się zdarzyło w domu, na podwórku, na niedzielnym spacerze. Tematem rozmów może i powinno być postępowanie dzieci, które nieraz wymaga korygowania i próby wartościowania, oceniania uczynków słusznych i niesłusznych, rozróżnianie, co dobre, a co złe.
Zabawa dzieci pięcioletnich wyraża przeżycia i zainteresowania, coraz częściej wybiegające poza tematykę związaną z najbliższym otoczeniem. Dzieci bawią się rozdzielając role: w straż pożarną, podróż okrętem, urządzają przedstawienia. Jednak mimo postępu, jaki dokonał się w ich rozwoju, samodzielny podział ról, ułożenie planu wspólnej zabawy o bardziej złożonej treści to da nich nadal bardzo trudne zadanie. Wzrasta więc rola wychowawcy jako pośrednika, pomocnika i doradcy w realizowaniu ich pomysłów i zamiarów w formie zespołowej, tematycznie rozwiniętej zabawy. Pomoc przy nawiązywaniu kontaktów koleżeńskich oraz regulowanie umów zgodnego współżycia w grupie powinny ułatwić dzieciom wspólną  zabawę, jak również stworzyć warunki do samotnej zabawy lub zabawy z wybranym partnerem.
Dziecko pięcioletnie zbyt często bawiące się samotnie, wyraźnie stroniące od innych powinno jednak zwrócić uwagę nauczycielki, która postara się poznać przyczyny tego zachowania i zastosować właściwe środki zaradcze. Trzeba również stwarzać możliwości rzucania do celu, zabaw z piłką, wspinania się, biegów, itp. W zabawach konstrukcyjnych nadal klocki są materiałem podstawowym, ale zwiększająca się precyzja ruchów, charakterystyczna dla dziecka pięcioletniego, pozwala na wprowadzenie także bardziej skomplikowanych zestawów konstrukcyjnych oraz zabawek mechanicznych. Pięciolatkom stają się coraz bardziej potrzebne różne akcesoria wzbogacające gospodarstwo, przy czym niektóre z nich mogą  wykonać same, z pomocą nauczycielki.  Dzieci stają się zdolne do wykonywania wyznaczonych im zadań, dłuższego koncentrowania uwagi wokół jednego tematu, wspólnego dla całej grupy.
Równocześnie wzrastają możliwości ich twórczej ekspresji: ruchowej, słownej, wokalnej i plastycznej.

 
BARDZO WAŻNE:

WYKORZYSTYWANIE NATURALNEJ POTRZEBY RUCHU I DZIAŁANIA, PRZYDZIELANIE RÓL I ZADAŃ !!!
 
DZIECI SZEŚCIOLETNIE:

W społeczno-moralnym rozwoju sześciolatka, w porównaniu  do młodszych dzieci  występują bardzo wyraźne zmiany. Znaczną rolę odgrywa tu czynnik świadomości, duża samodzielność dzieci, rozwój samooceny, samokontroli.
Prace użyteczne i dyżury pełnione przez dzieci sześcioletnie nabierają obiektywnej wartości, są istotnie przydatne w życiu przedszkola. Wspólne podejmowane zadania mają dla dzieci szczególne znaczenie. Cel osiągany zespołowym wysiłkiem, efekt, do którego każde dziecko w jakiś sposób się przyczynia jest istotnym czynnikiem w rozbudzeniu zamiłowania przez dzieci zabaw zespołowych - tematycznych i konstrukcyjnych oraz słownego porozumiewania się w sprawie wspólnych planów.
Dzieci w tym wieku przejawiają silną tendencje do wykorzystywania w zabawie posiadanej wiedzy. Nauczycielka może i powinna im w wielu przypadkach pomóc przy realizacji wspólnych zamierzeń, prostować błędne wiadomości, jak również pamiętać o zapewnieniu warunków do zabaw indywidualnych.
U dzieci sześcioletnich poszerza się bardzo krąg zainteresowań poznawczych, wzrasta chęć obserwacji otoczenia i zdobywania wiedzy. W pracy z najstarszą grupą duże znaczenie mają własne zainteresowania nauczycielki, jej wiadomości techniczne, historyczne, geograficzne, przyrodnicze (poszerzone przez lekturę książek i czasopism popularnonaukowych). Stosowane metody pracy powinny szerzej uwzględniać treści przyswajane drogą słowną podczas ilustracji, które przemawiają do wyobraźni, pobudzają do myślenia, a także wywołują zaciekawienie życiem ludzi w różnych regionach Polski i w innych krajach, nieznaną przyrodą i wytworami nauki i techniki. Kontakty okolicznościowe nauczyciela z dziećmi bogacą sie o nowe treści. Stawiane przez dzieci pytania dotyczą często różnych dziedzin i są nieraz tak zaskakujące, że trudno jest znaleźć natychmiastową odpowiedź. Dobrze jest wtedy "odłożyć sprawę na jutro", odwołując się do przyniesionego albumu, czy atlasu lub w obecności dziecka posłużyć się encyklopedią. Czasem trzeba wyjaśnić, że na takie pytania dokładnie mógłby odpowiedzieć tylko lekarz, inżynier czy inny specjalista. Dzięki temu zrozumieją one stopniowo, że wiedza jest rozległa, wymaga specjalnych studiów, a informacje można czerpać z różnych źródeł.
U wielu dzieci sześcioletnich obserwuje się spontaniczne zainteresowanie znakami graficznymi, samodzielne wysiłki, aby je rozpoznawać i odczytać - dążenie do zdobycia umiejętności bezpośredniego korzystania ze słowa pisanego. Podobnie coraz większe zadowolenie sprawia dzieciom rozwiązywanie prostych zadań matematycznych, zawierających elementy abstrakcyjnego myślenia. W związku z wyraźnie zwiększonym zakresem treści dydaktycznych tym bardziej istotne staje się zrównoważenie zadań umysłowych możliwością całkowitego, pełnego i swobodnego wyżycia się ruchowego. Przeciętnie rozwinięte dziecko sześcioletnie ma dużo większą wytrzymałość fizyczną i bardzo znaczną, zwłaszcza u chłopców potrzebą ruchów związaną z wysiłkiem przy pokonywaniu trudności. Zaspokojenie tej potrzeby jest jednym z warunków utrzymania dyscypliny w grupie.

 
BARDZO WAŻNE:

WYKORZYSTYWANIE NATURALNEJ POTRZEBY RUCHU, DZIAŁANIA I ZDOBYWANIA WIADOMOŚCI, PRZYDZIELANIE RÓL I ZADAŃ, DOCENIANIE DZIECKA ZA CHĘCI I WYKONYWANIE ZADAŃ !!!


 

 



mproject